Zarodek, czyli „grupa komórek powstała wskutek pozaustrojowego połączenia się żeńskiej i męskiej komórki rozrodczej, od zakończenia procesu zlewania się jąder komórek rozrodczych (kariogamia) do chwili zagnieżdżenia się w śluzówce macicy”¹. Takie wyjaśnienie można przeczytać w ustawie o leczeniu niepłodności. Jednocześnie ustawodawca w uzasadnieniu do projektu ustawy zaznaczył, że to definicja biologiczna, niezwiązana z innymi regulacjami, wprowadzona tylko na potrzeby prawidłowego zrozumienia i stosowania projektowanych regulacji.

W 1993 r. Practice Committee of the American Society for Reproductive Medicine po raz pierwszy zdefiniowało „niepłodność” jako chorobę. W 2009 r. International Committee for Monitoring Assisted Reproductive Technology and the World Health Organization (WHO) – Międzynarodowy Komitet Monitorowania Technologii Wspomaganego Rozrodu i Światowa Organizacja Zdrowia zdefiniowały niepłodność jako „chorobę układu rozrodczego”.

W ustawie o leczeniu niepłodności z 25 czerwca 2015 roku wiele miejsca poświęcono zgodzie dawców i biorczyń na konkretne działania medyczne, związane z medycznie wspomaganą prokreacją. Wskazano także sytuacje, gdy to sąd opiekuńczy może wydać zezwolenie na przeprowadzenie konkretnej procedury oraz pobranie komórek w celu zabezpieczenia płodności na przyszłość.

W 1981 roku, podczas Światowego Zgromadzenia Medycznego, spisano podstawowe prawa pacjenta. Jednym z nich jest prawo do samostanowienia, przejawiające się w swobodnym podejmowaniu decyzji o sobie, tzn. wyrażeniu lub odmowie wyrażenia zgody na postępowanie diagnostyczne lub terapię. Na lekarzu spoczywa zaś obowiązek przekazania w sposób zrozumiały informacji o celu badania, leczeniu, ale także o konsekwencjach odmowy poddania się proponowanej terapii.